तर तिमीहरू त चुनिएका वंश, राजकीय
पूजाहारीगिरी, पवित्र जाति, परमेश्वरका
निजी प्रजा हौ। उहाँले तिमीहरूलाई अन्धकारदेखि उहाँका उदेकको ज्योतिमा ल्याउनुभयो, ताकि
तिमीहरू उहाँका आश्चर्यपूर्ण कार्यहरूको घोषणा गर्न सक। एक पल्ट तिमीहरू प्रजा थिएनौ, तर
अब तिमीहरू परमेश्वरका प्रजा भएका छौ। एक पल्ट तिमीहरूले कृपा पाएका थिएनौ, तर
अब तिमीहरूले कृपा पाएका छौ।
विगत केही महिनादेखि हाम्रा पास्टर तथा अगुवाहरू ख्रीष्टियन
राजदूत शिविरको तयारीमा निरन्तर खटिरहनुभएको छ। कहिले शिविरका लागि आवश्यक सामग्री
जुटाउनुपर्ने, कहिले हामी बस्ने विद्यालयमा बिजुलीको व्यवस्था मिलाउनुपर्ने, त कहिले टेन्ट र
अन्य आवश्यक कुराहरूको बन्दोबस्त गर्नुपर्ने भएको छ। यी सबै कामहरू सजिला थिएनन्, तर उहाँहरूले
प्रेम,
समर्पण
र सेवाको भावले यसलाई पूरा गर्नुभएको छ।सायद दिनभरिका काम सकेर बेलुका विश्राम
गर्दा उहाँहरूको मनमा एउटा प्रश्न उठ्ने गरेको होला, “हामीले यति धेरै मेहनत गरेर आयोजना गरेको यो
शिविरबाट हाम्रा भाइबहिनीहरूले के सिक्नेछन्? उनीहरूको जीवनमा कस्ता परिवर्तन आउनेछ?” यही आशा, प्रार्थना र
विश्वासका साथ उहाँहरूले गरेको लगानीले हाम्रा जीवनमा आत्मिक फल ल्याओस् भन्ने
चाहनाले आज हामी सबैजना १ पत्रुस २:९-१० लाई सँगै मनन गर्नेछौं।
१.
हाम्रो
पहिचान (Identity)
पत्रुसले यो पत्र एसिया माइनरका विभिन्न ठाउँमा छरिएर रहेका
ख्रीष्टमा विश्वास गर्ने मानिसहरूलाई सम्बोधन गर्दै लेखेका थिए। पत्रको सुरुवातमै उनले
पत्र पाउनेहरूलाई “निर्वासित भई छरपष्ट भएकाहरू... तर पनि परमेश्वरबाट चुनिएकाहरू” भनी सम्बोधन गरेका
छन् (१ पत्रुस १:१)। यी ख्रीष्ट-विश्वासीहरू आफ्नो समाजमा अनेकौँ कठिनाइ र चुनौतीहरूको
सामना गरिरहेका थिए। ख्रीष्टमाथिको विश्वासका कारण उनीहरूले रोमी समाजको दबाब, अपमान र दुःख
भोग्नुपरेको थियो। एकातिर यहूदी घरानाबाट विश्वासमा आएकाहरूले सभाघर र मन्दिरबाट
बाहिरिनुपरेको थियो भने अर्कोतिर रोमी पृष्ठभूमिबाट आएका युनानी
ख्रीष्ट-विश्वासीहरू रोमी सतावटबाट मुक्त हुन सकिरहेका थिएनन्।
यही परिवेशमा पत्रुसले यस समूहलाई विश्वासमा उत्साहित गर्दै
वास्तवमा उनीहरू को हुन् र उनीहरूले के गर्नुपर्छ भन्ने कुराको चर्चा पूरा १
पत्रुसभरि गरेका छन्। विशेषगरी २:९-१० मा उनले जोड दिएर भन्छन्, “तर तिमीहरू त
चुनिएका वंश, राजकीय पूजाहारीगिरी, पवित्र जाति, परमेश्वरका निजी प्रजा हौ।” यहाँ पत्रुसले
प्रयोग गरेका शब्दहरू पुरानो करारको पृष्ठभूमिबाट आएका हुन्। विशेषगरी प्रस्थान
१९:५-६ मा परमेश्वरले इस्राएलीहरूलाई आफ्नो विशेष प्रजा, पूजाहारीहरूको
राज्य र पवित्र जाति बनाउने प्रतिज्ञा गर्नुभएको थियो। इस्राएलीहरूलाई मिश्रको
दासत्वबाट छुटकारा गराएर परमेश्वरले आफ्नो प्रजाका रूपमा स्थापित गर्नुभयो। पुरानो
करारमा पनि इस्राएलीहरूको पहिचान उनीहरूको सामाजिक हैसियत, आर्थिक अवस्था वा
अन्य जातिहरूसँगको तुलनामा आधारित थिएन। इस्राएलीहरू परमेश्वरले चुन्नुभएको र
आफ्नो निम्ति अलग गर्नुभएको जाति थिए, ताकि उनीहरू अरूहरूको निम्ति आशिष् हुन सकून्।अब
पत्रुसले ख्रीष्टमा विश्वास गर्ने “नयाँ समुदाय” को पहिचानको निम्ति त्यही पुरानो करारको शब्दहरूलाई
नै प्रयोग गरेका छन्। पहिलो शताब्दीको समयमा रोमी साम्राज्यको सतावट भोगिरहेको, भर्खरै हुर्कंदै
गरेको मण्डलीले आफ्नो पहिचान कसरी बुझ्ने? सम्भवतः धेरै ख्रीष्ट-विश्वासीहरू आफ्नो विश्वासको
यात्रामा अन्योल, डर र निराशासँग संघर्ष गरिरहेका थिए।हामीले स्मरण गर्नुपर्छ कि पत्रुसले
यो पत्र लेखिरहेका बेला रोममा सम्राट निरोले शासन गरिरहेका थिए। निरोको शासनकालमा
ख्रीष्ट-विश्वासीहरूमाथि भएको कठोर सतावट भएको कुरा इतिहासमा पढ्न सकिन्छ। सन् ६४
मा रोममा भएको भीषण आगलागीले सहरलाई ठूलो क्षति पुर्याएको थियो। त्यस आगलागीको
दोष निरोले ख्रीष्टियनहरूमाथि लगाएका थिए र त्यसपछि उनीहरूमाथि व्यापक तथा निर्दयी
दमन सुरु भएको थियो। यही ऐतिहासिक परिवेशको नजिकको सन्दर्भमा १ पत्रुसको पत्र लेखिएको
मानिन्छ। त्यसैले १ पत्रुसलाई रोमी सतावटको बीचमा संघर्ष गरिरहेका विश्वासीहरूलाई
सम्बोधन गरिएको पत्रका रूपमा बुझ्नुपर्छ। विशेषगरी, पत्रुसले उनीहरूलाई उनीहरूको वास्तविक पहिचान
ख्रीष्टमा नै सुरक्षित र स्थापित छ भन्ने सत्यमा दृढ गराउन खोजिरहेका छन्। यही
सन्देश १ पत्रुसको मुख्य मर्म पनि हो।
भाइबहिनीहरू, अब एउटा प्रश्न आफैँलाई सोधौँ। आज हामीले आफ्नो
पहिचानलाई कसरी हेरिरहेका छौँ? हामी कहाँ जन्मियौँ? कस्तो परिवारमा हुर्कियौँ? हाम्रो आर्थिक
अवस्था कस्तो छ? समाजमा हाम्रो स्थान के छ? हामी कुन विद्यालय वा विश्वविद्यालयमा पढ्छौँ? यी कुराहरूले
हाम्रो जीवनको बाहिरी परिचय दिन सक्छन्, तर हाम्रो वास्तविक पहिचान बताउँदैनन्।त्यसैले
पत्रुसले निराशा, अपमान र सतावटको बीचमा रहेका ख्रीष्ट-विश्वासीहरूलाई २:४ मा ख्रीष्ट
येशूतिर हेर्न उत्साहित गर्छन्। येशूलाई मानिसहरूले इन्कार गरे, तर परमेश्वरको
दृष्टिमा उहाँ चुनिनुभएको र बहुमूल्य हुनुहुन्थ्यो। आज ख्रीष्टमा विश्वास
गर्नेहरूलाई पनि उहाँले नयाँ पहिचान दिनुभएको छ। त्यसैले ख्रीष्टमा नै हाम्रो
वास्तविक पहिचान झल्किन्छ।
आउनुहोस्, यसै सन्दर्भमा एकजना व्यक्तिको जीवन हेरौँ। उनले
कसरी आफ्नो जीवनको वास्तविक उद्देश्य र पहिचान भेट्टाए? सन् १८३२ मा
इङ्गल्यान्डको योर्कशायरस्थित बार्न्स्लीमा एक बालकको जन्म भएको थियो। सानैदेखि
उनका परिवारले उनलाई परमेश्वरको सेवाप्रति उत्साहित गराउँथे। उनको नाम थियो, हडसन टेलर। १७
वर्षको उमेरमै उनले चीनमा गएर परमेश्वरको सेवा गर्ने निर्णय गरे। त्यसपछि उनले
चिकित्सा अध्ययन गरे र सन् १८५३ मा २१ वर्षको उमेरमा चीनतर्फ प्रस्थान गरे। उनी
सन् १८५४ मा चीनको साङ्घाई पुगे। उनको उद्देश्य चीनका मानिसहरूमाझ येशू ख्रीष्टको
सुसमाचार पुर्याउनु थियो।
के उनको पहिचान केवल एउटा चिकित्सक हुनुमा सीमित थियो? के उनको पहिचान
उनको पारिवारिक पृष्ठभूमि वा उनी कुन देशका नागरिक थिए भन्ने कुराले मात्र
निर्धारण गरेको थियो? पक्कै पनि थिएन! उनले आफ्नो जीवन ख्रीष्टको सेवाका लागि समर्पण गरे।
ख्रीष्टको सेवक हुनु नै उनको जीवनको मुख्य पहिचान बन्यो। उनले चीनको भित्री
भूभागसम्म सुसमाचार पुर्याउने कामलाई आफ्नो जीवनको उद्देश्य बनाए। उनले सन् १८६५
मा स्थापना गरेको मिसनरी संस्था पछि चाइना इनल्यान्ड मिसनका रूपमा विस्तार भयो। आज
हामी यस संस्थालाई ओएमएफ इन्टरनेसनलका रूपमा चिन्छौँ र जसबाट हजरौ व्यक्तिहरू
मिशनरीको रूपमा नेपाल लगाएत विश्वभरी नै सेवा गर्छन्। भाई बहिनीहरू, तिनी हडसनले
यसो भन्छन- “यदि परमेश्वरको काम परमेश्वरको तरीकाले गर्यौ भने परमेश्वरको
श्रोत कहिल्यै अन्त्य हुदैन।“ हडसन टेलरको जीवनले हामीलाई एउटा महत्त्वपूर्ण कुरा
सिकाउँछ। हाम्रो पहिचान हामी कहाँ जन्मियौँ वा हामीसँग के छ भन्ने कुराले मात्र
निर्धारण गर्दैन। ख्रीष्टले हामीलाई दिनुभएको बोलावट र उद्देश्यले हाम्रो जीवनको
दिशा निर्धारण गर्नुपर्छ।
त्यसैले आज यो युवा क्याम्पमा आएका हामी सबैले आफैँलाई एउटा
प्रश्न सोध्नुपर्छ, “म वास्तवमा को हुँ?” म केवल विद्यार्थी हुँ? म राम्रो सरकारी
जागिर गर्दैछु र कहिलेकाहीँ मण्डलीमा पनि सेवा गरिरहेको छु? कि म परमेश्वरले
चुन्नुभएको, उहाँको आफ्नै प्रजा र उहाँको सेवा गर्न बोलाइएको व्यक्ति हुँ? पत्रुसको जवाफ
स्पष्ट छ। तिमीहरू चुनिएका वंश हौ। राजकीय पूजाहारीगिरी हौ। पवित्र जाति हौ।
परमेश्वरका निजी प्रजा हौ। अब प्रश्न हाम्रो पहिचानको मात्र होइन। यस्तो ख्रीष्टमा
पहिचान पाएका हामीले भोलि के गर्नेछौँ?
२. उहाँका महान्
कार्यहरूको घोषणा गर्ने (Responsibility)
उहाँका महान् कार्यहरूको घोषणा गर्नु भनेको के हो? परमेश्वरले
हामीलाई ज्योतिमा किन ल्याउनुभयो? हामी ज्योतिमा आउनुको कारण नै उहाँका महान्
कार्यहरूको घोषणा गर्न सकौँ भनेर हो भन्ने कुरा पद ९को दोस्रो भागमा उल्लेख गरिएको
छ। यस प्रसङ्गले हाम्रो पहिचानलाई हाम्रो जिम्मेवारीसँग जोडेको छ।नेपाली मण्डलीमा
एउटा ठूलो गलत बुझाइ छ। सेवा गर्ने भनेको मण्डलीका पाष्टर र अगुवाहरूले मात्र हो, अरूले होइन भन्ने
सोच छ। यो परमेश्वरको सोचभन्दा पनि हाम्रो समाजको धार्मिक सोच हो जस्तो लाग्छ।
हामी कुनै धार्मिक सोचले परिचालित होईन तर ख्रीष्टको राज्यको सोचले बोलाईएकाहरू हौं।
परमेश्वरको राज्यमा तपाईं र हामी “सबै” राजकीय पूजाहारी
हौँ।
सन् १९३६ मा लिली ओ’हेन्लेन र हिल्डा स्टील इङ्गल्यान्डबाट भारतको
नौतन्वा आएर नेपालीहरूका बीचमा चिकित्सा सेवा गर्न थाले। उनीहरूले नेपालमा प्रवेश
गर्न पाउने दिनको प्रतीक्षा गर्दै बोर्डरमा रहेका नेपालीहरूको सेवा गरे। सन् १९५२
मा नेपाल सुसमाचारको निम्ति खुला भएपछि उनीहरू नेपाली सहकर्मीहरूसहित पोखरा प्रवेश
गरे र त्यहाँ सेवा सुरु गरे। यही सेवाकार्य पछि इन्टरनेसनल नेपाल फेलोशिप (INF) का रूपमा विस्तार
भयो। उनीहरूलाई यस सेवाकार्यमा लाग्न के कुराले प्रेरित गर्यो? ख्रीष्टमा पाएको
ज्योतिले नै उनीहरूलाई परमेश्वरका महान् कार्यहरूको घोषणा गर्न उत्साहित गरेको
थियो।
सन् १७९३मा आजैकै दिनका दिन अर्थात नोभेम्बर ११ मा
इङ्गल्यान्डबाट भारतको बंगालमा एकजना व्यक्ति आइपुगेका थिए। उनको नाम थियो, विलियम केरी।
उनले भारतमा आएर त्यहाँका मानिसहरूका बीचमा परमेश्वरका महान् कार्यहरूको घोषणा
गरे। साथै, भाषा, साहित्य, शिक्षा र सामाजिक सुधारका क्षेत्रमा पनि महत्त्वपूर्ण योगदान पुर्याए।
आज हामी उनलाई आधुनिक मिसनका पिता भनेर चिन्छौँ।ख्रीष्टको ज्योतिले उनलाई चुप
लागेर बस्न दिएन। उनले आफ्ना सहकर्मीहरूसँग मिलेर विभिन्न भाषामा बाइबल अनुवाद
गर्ने काममा महत्त्वपूर्ण योगदान पुर्याए। उनी र उनका सहकर्मीहरूले धेरै भाषामा
बाइबल अनुवाद गरे। उनले सती प्रथाको विरोध गरे र यसको अन्त्यका लागि ब्रिटिश
सरकारसमक्ष पहल गरे। नेपाली बाइबलको इतिहासमा पनि उनको महत्त्वपूर्ण योगदान छ।
सेरामपुरका मिसनरीहरूले नेपाली नयाँ करारको अनुवाद सन् १८२१ मा प्रकाशित गरेका
थिए। यस अनुवादको काममा विलियम केरीले नेतृत्वदायी भूमिका निर्वाह गरेका थिए। विलियम
केरीले आफ्नो जीवनबाट परमेश्वरका महान् कार्यहरूको घोषणा गरे। उनको सेवाले भाषा, साहित्य, शिक्षा र समाजमा
महत्त्वपूर्ण प्रभाव पार्यो।
3. कृपा बिना vs कृपा सहित (Identity in Grace, not in Act)
भाइबहिनीहरू हो, अन्त्यमा परमेश्वरको वचनले हामीलाई हाम्रो इतिहासलाई
वर्तमानको सन्दर्भमा बुझ्न सहायता गर्छ। परमेश्वरको वचन बुझ्नु र त्यसको अर्थलाई
आजको जीवन तथा समाजमा लागू गर्नु आवश्यक छ। यदि हामीले वचन नै बुझेनौँ भने त्यसलाई
आफ्नो जीवन र समाजमा कसरी लागू गर्न सक्छौँ? १० पदमा पत्रुसले उनीहरू ख्रीष्टमा कृपा पाएका
मानिसहरू हुन् भनी बताउँछन्। यसको अर्थ उनीहरूको पहिचान यहूदी धर्म वा युनानी
दर्शनका कारण बनेको होइन। बरु, परमेश्वरले ख्रीष्टद्वारा उनीहरूलाई देखाउनुभएको
प्रेम र अनुग्रह नै उनीहरूको वास्तविक पहिचानको आधार हो। यसले हामीलाई के
सन्देश दिन्छ? हाम्रो पहिचान परमेश्वरका लागि केही गरेर प्राप्त हुने कुरा होइन। बरु, परमेश्वरले मेरो
निम्ति के गर्नुभयो भन्ने विश्वासमा हाम्रो पहिचान स्थापित हुन्छ। त्यसकारण पहिचान
कमाइने कुरा होइन, यो परमेश्वरको अनुग्रह र कृपा हो।
कतिपटक हामी मंदिरबाट चर्च गएर वा पहिला वर्त बस्ने मानिस
अब ख्रीष्टमा उपवास बसेर, पहिला दक्षिणा दिनेहरू अब ख्रीष्टमा भेटि वा दशांस दिएर
हामीले परमेश्वरमा पहिचान खोज्दैछौ भने हामी धर्मशाष्त्रिय बूझाई गलत हुनसक्छ।कृपा
वा अनुग्रह पाएकाहरू मण्डली जाने, भेटिमा सहभागि हुने, उपवास बस्नु असल हो तर यो
गरेकाले हामी ख्रीष्ट्यन हुने कुरा भने हुदैन।यो कुराको वास्तविकता पत्रुसले त्यसवेलाको
मण्डलीलाई भन्दै गर्दा आज हामीले पनि यसको वास्तविकता बुझ्नु उत्तिकै आवश्यक हुन्छ।
परमेश्वरले तपाईंहरूलाई ख्रीष्टमा पाउनुभएको आफ्नो पहिचान
बुझ्न र उहाँका महान् कार्यहरूको घोषणा गर्न सहायता गर्नुभएको होस्।
